هر کس نوایی از من آتش زبان شنیدافسرده شد چو زمزمه بلبلان شنید

در پرده های گوش گل از ناز ره نیافتفریاد من که گوش کر باغبان شنید

بر عاجزان دراز نسازد زبان چو تیرپیش از هدف کسی که فغان از کمان شنید

در حیرتم که از چه به گل ماند پای سروزین نغمه های تر که ز آب روان شنید

خامی بود توقع روزی ز آسمانکی زین تنور سرد کسی بوی نان شنید

دیوانه گر نگشت سرش داغ کردنی استهر کس که وصف خوبی آن دلستان شنید

در هر دلی که حسن گلو سوز او گذشتبوی کباب از نفسش می توان شنید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب گرفت گوشه ای از اهل روزگارازبس که ناشنیدنی از مردمان شنید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring