کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآیداین ریشه محال است ازین خاک برآید

ازصافی سرچشمه شود آب روان صافدل پاک چو گردید نفس پاک برآید

پر نور کند چون نفس صبح جهان راآهی که به صدق از جگر چاک برآید

بر بیغمی باده انگوردلیل استاشکی که ز شادی ز رگ تاک برآید

قارون گرانجان سبک از خاک برآمدتا دانه ما کی ز ته خاک برآید

از گریه گره گر ز رگ تاک شود بازغم نیز به اشک از دل غمناک برآید

نتوان عرق از سنگ گرفتن به فشردنابرام محال است به امساک برآید

کوته بود از دامن رعنایی آن سروگر آه جگر سوز به افلاک برآید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب سخنی کز دل بی مغز تراوددودی است که از بوته خاشاک برآید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring