سهی سروی که من دارم نظر بر قد رعنایشدو عالم چون دو زلف عنبرین افتاده درپایش

خمار و خواب وبیماری و شوخی وسیه مستیز یک پیمانه می نوشند می درچشم شهلایش

سخن چندان که می ریزد زچشم اوبه آسانیبه دشواری برون می آید ازلعل شکرخایش

اگر چه سرو دارد در بغل منشور رعناییبه جای قد خجالت می کشد ازنخل بالایش

به دامان قیامت میکشد دوران حسن اوکه خوبی را رهایی نیست ازمژگان گیرایش

ز بار دل به لرزیدن صنوبر راسبک سازداگر در بوستان در جلوه آید سرو بالایش

ازان آن سرو سیمین درنظرها سبز می آیدکه پیچیده است دود آه عاشق برسراپایش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به آن زندگی چون نسبت جانان کنم صائبکه سیری هست ازجان، نیست سیری ازتماشایش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love