کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی راسیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را

مده چون غافلان سر رشته تار نفس از کفکه بی شیرازه می سازی کتاب زندگانی را

حیات جاودان بی دوستان مرگی است پا بر جابه تنهایی مخور چون خضر آب زندگانی را

بساط آفرینش را دل آگاه چون باشد؟که خواب مرگ، بیداری است خواب زندگانی را

عنان سیل را هرگز شکست پل نمی گیردنگردد قد خم مانع شتاب زندگانی را

اگر نسیه است فردای جزا پیش گرانخوابانقیامت نقد باشد، خود حساب زندگانی را

نباشد برق عالمسوز را رنگی ز خاکسترز دوزخ نیست پروایی کباب زندگانی را

خمار باده شب می کند گل در سحرگاهانقیامت می کند تعبیر خواب زندگانی را

سیه گردد به اندک فرصتی روز کهنسالانلب بامی است پیری آفتاب زندگانی را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کنم خاک عدم را توتیا، تا کرده ام صائبتماشا عالم پر انقلاب زندگانی را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets