دل صاف پروای محشر نداردکه دریا غم از دامن تر ندارد

بساز ای خردمند با تیره بختیکه دریا گزیری ز عنبر ندارد

شود تخته مشق هر خار و خس راچو دریا بزرگی که لنگر ندارد

شود خشک همچون سبو دست آن کسکه باری ز دوش کسی برندارد

ز طعن خسان پاک گوهر نترسدرگ لعل پروای نشتر ندارد

دل روشن از انقلاب است ایمنز طوفان خطر آب گوهر ندارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نخواهد سر گرم دستار صائبکه خورشید حاجت به افسر ندارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets