خط سر زد و تغافل او همچنان به جاستگل کوچ کرد و گوش کر باغبان بهجاست

ایمن مشو ز خصمی تیغ زبان که شمعدر بوته گداز بود تا زبان به جاست

کو سینه‌ای که داغ عزیزان ندیده است؟اینک هزار لاله درین بوستان به جاست

آیینهٔ خانهٔ دل ما بی غبار نیستچندان که سرمه‌واری ازین خاکدان به جاست

عهد شباب رفت و همان مست غفلتیمشد نوبهار و زحمت خواب گران به جاست

جان را ببین کدام به تلخی سپرده‌اند؟از طوطیان شکر، ز هما استخوان به جاست

کج بحث، راستی ز طبیعت برون بردپهلو تهی نمودن تیر از کمان به جاست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب زبان کلک سخن آفرین ماستامروز شعله‌ای که درین دودمان به جاست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring