ازبیم خط آن لب شد باریک و چنین باشدآن را که چنین زهری در زیر نگین باشد

درگوشه آن چشم است یاکنج دهن خالشچون دزد که پیوسته جویای کمین باشد

از شرم عذارتو با آن همه زیباییهر جا که رود خورشید چشمش به زمین باشد

از پرتو نور مهر بالیدن ماه نوچون فربهی رشته از در سمین باشد

آب از گره محکم سختی نبرد بیروناز می نشود خرم هر دل که حزین باشد

در روی زمین هر کس بندد به گره زر راخوب است که چون قارون در زیر زمین باشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شد تازه ز پیغامش زخم دل من صائبهر کس نمکین افتاد حرفش نمکین باشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets