سنبل او می خرامد دست بر دوش بهارتاکند در وقت فرصت حلقه درگوش بهار

از نگاه اولینم چشم او دیوانه کردنشأه جام نخستین است سر جوش بهار

در چمن تا قامت موزون او پیدا نشددر کشاکش بود از خمیازه آغوش بهار

کی توانستی ز شور عندلیبان خواب کرد؟از شکوفه گر نبودی پنبه در گوش بهار

خط دمید و همچنان رنگینی حسنش به جاستدرخزان ننشست این گلزار از جوش بهار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از چندین هزاران خرمن امید خلقدانه بی حاصلی باشد فراموش بهار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring