مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را

نگاه دار به دست دعای مظلومانعنان توسن چابک خرام دولت را

چو طوق فاخته جویای سرو قدی باشبه هر شکار میفکن کمند وحدت را

کمند وحشی رم کرده، بستن چشم استتغافل است علاج آن رمیده الفت را

به گنج های گهر سرفرو نمی آردکی که یافت سر رشته قناعت را

جنون کامل ما از بهار مستغنی استچه حاجت است نمک، شورش قیامت را؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز دست بسته گره وا نمی شود صائبمکن دراز به هر سفله، دست حاجت را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring