چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟که خانه زاد بود خواب، بی بصیرت را

بس است خواب گران چشم بی بصیرت رامکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را

مده به خلوت خود راه، اهل صحبت رامساز حلقه کثرت کمند وحدت را

ز خشت، بالش و از خاک تیره بستر کنمکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را

به آشنایی مردم مرو ز راه که نیستبه غیر خوردن دل دانه دام صحبت را

ز همرهان موافق جدا مشو در راهمکن دو آتشه زنهار داغ غربت را

کسی ز چهره مقصود چشم آب دهدکه توتیای نظر ساخت گرد کلفت را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز کاهلی ره نزدیک دور می گرددبه خلوت لحد انداز خواب راحت را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets