ای بر روی تو از آینه گل صافترفتنه روی زمین زلف تو را در زیر سر

هر که از بت روی گردان شد نبیند روی حقهر که از زنار برگردد نمی بندد کمر

آتش سوزنده رانتوان به چوب اندام دادچوب گل دیوانگان رامی کند دیوانه تر

دوربینان از خزان تنگدستی فراغندمرغ زیرک در بهاران می کشد سرزیرپر

گاه باشد کز غباری لشکری بر هم خوردتا خطش سر زد، سپاه زلف شد زیرو زبر

در رگ جان هرکه را چون رشته پیچ وتاب نیستزود باشدسر برآرد از گریبان گهر

بس که درشر خیر ودر خیرجهان شر دیده اممانده ام عاجز میان اختیار خیروشر

نیست ذوق سلطنت مارا، وگرنه ریخته استچون حباب وموج در بحر فنا تاج وکمر

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تا ازان شیرین سخن حرفی مکرر بشنومخویش راصائب کنم دربزم او دانسته کر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love