می‌گدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد رامی‌کند از آب عریان، دشنهٔ فولاد را

سرو از قمری به سر صد مشتِ خاکستر فشاندتا به سنبل راه‌ دادی شانهٔ شمشاد را

این گلِ روی عرقناکی که من دیدم ازودستهٔ گل می‌کند آیینهٔ فولاد را

چرخ را آرامگاهِ عافیت پنداشتمآشیان کردم تصّور، خانهٔ صیاد را

گر‌چه بی رحم است اما بی‌بصیرت نیست حسننعلِ گلگون می‌نماید تیشهٔ فرهاد را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. باز صائب عندلیبان را به شور آورده‌ایبر هم‌آوازانِ خود مپسند این بیداد را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring