داغ است برگ عیش گلستان روزگاردود دل است سنبل و ریحان روزگار

چون شمع تا تمام نسوزی نمی دهندخط امان ترا ز شبستان روزگار

نتوان گرفت دامن موج سراب رازنهار دل مبند به سامان روزگار

در نوشخند برق خطرهاست ،زینهاربازی مخور ز چهره خندان روزگار

در چشم من ز خانه گورست تنگترگر دلگشاست پیش تو ایوان روزگار

رغبت به آب و نان بخیلان نمی شوددل خوردن است قسمت مهمان روزگار

دندان به دل فشار کز این راه کرده اندجانهای پاک،رخنه به زندان روزگار

داده است همچو دیده قربانیان نجاتحیرت مرا ز خواب پریشان روزگار

تا برده ایم سربه گریبان، ربوده ایمگوی سعادت از خم چوگان روزگار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گردید توتیای قلم استخوان ماصائب ز بار منت احسان روزگار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring