شربت بیماری دل تیغ سیراب است و بسصندلی درد سر ویرانه سیلاب است و بس

گم مکن ره، خضر اگر تیری به تاریکی فکندچشمه حیوان دم شمشیر سیراب است و بس

مجلس اهل ریا چون بوریا افسرده استآن که دارد آتشی در سینه محراب است و بس

تا گریبان مردم عالم به خون آلوده اندپاکدامانی که می بینیم قصاب است و بس

ای که می پرسی که در ملک محبت باب چیستاشک گرم و چهره خونین همین باب است و بس

تیره روزان را خبر از گردش سیاره نیستبشکند چون رنگ بر رخسار، مهتاب است و بس

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست صائب زاهدان خشک را نور شعورمشرق روشن ضمیران عالم آب است و بس

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets