صد گل به باد رفت و گلابی ندید کسصد تاک خشک گشت و شرابی ندید کس

باتشنگی بساز که در ساغرسپهرغیر از دل گداخته ،آبی ندیدکس

آب حیات می طلبد حرص تشنه لبدر وادیی که موج سرابی ندید کس

طی شد جهان واهل دلی از جهان نخاستدریا به ته رسید و سحابی ندید کس

این ماتم دگر که درین دشت آتشیندل آب گشت وچشم پرآبی ندید کس

حرفی است این که خضر به آب بقا رسیدزین چرخ دل سیه دم آبی ندید کس

از گردش فلک ،شب کوتاه زندگیزان سان بسر رسید که خوابی ندید کس

از دانش آنچه داد، کم رزق می نهدچون آسمان درست حسابی ندید کس

بشکن طلسم هستی خود راکه غیر از ینبر روی آن نگارنقابی ندیدکس

باد غرور در سرحیران عشق نیستدر بحر آبگینه حبابی ندید کس

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به هر که می نگرم مست و بیخودستهر چند ساقیی و شرابی ندید کس

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern