ز سوز سینه پروانه من آب شد آتشزسیر و دور من سرگشته چون گرداب شد آتش

به داغ ازروی آتشناک او خوش می کنم دل راشرر تسبیح باشد هرکه را محراب شد آتش

ز بس خون گریه کرد از رشک روی آتشین اوچو رنگ لعل پنهان در دل خوناب شد آتش

ز برق می کف خاکستری شد زهد خشک منکتان بیجگر را پرتو مهتاب شد آتش

اگر چه بود از روشن روانی شمع محفلهاز آب دیده من گوهر نایاب شد آتش

من عاجز عنان عمر مستعجل چسان گیرمکه از بس گرمی رفتار،این سیلاب شد آتش

ز فیض کیمیای عشق آتش آب می گرددگوارا بر سمندر چون شراب ناب شدآتش

به همواری توان مغلوب کردن خصم سرکش راکه با چندین زبان، خامش به مشتی آب شد آتش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر از اسباب افزود آب روی دیگران صائبدل آزاده را جمعیت اسباب شد آتش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets