طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟بوسه تاراج کنم زان لب می نوش ترا

از پر و بال پریزاد خوش آیندترستجلوه زلف پریشان به بر و دوش ترا

لب میگون نتوانست ترا کردن مستنیست ممکن می لعلی برد از هوش ترا

خواهد از چشمه خورشید برآوردن گردگر چنین خط دمد از صبح بناگوش ترا

نیست لازم لب نازک به سخن رنجه کنیچشم گویاست زبان لب خاموش ترا

نه چنان فصل بهار تو بود بر سر جوشکه دم سرد خزان افکند از جوش ترا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بود ممکن که تو بی رحم ز من یاد کنیمی توانستم اگر کرد فراموش ترا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love