چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟که رنگ ازبوسه خورشید می بازد لب بامش

چه آگاهی ز حال ما خمار آلودگان دارد؟می آشامی که خالی برنمی گردد زلب جامش

نهالی راکز او امید من چشم ثمر داردزبان مار می سازد نگه را، تلخ بادامش

تمنای رهایی دارم از زلف گرهگیریکه از دلبستگی باد صبا شد عقده دامش

چه گویم شکر این نعمت که آن بدخو نمی داندکه من از بوسه و پیغام خرسندم به دشنامش

کیم من تانگردم خاک راه انتظار او؟که برآتش نشاند پختگان راوعده خامش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. که دارد یادصائب این چنین آیینه رخساری؟که پیراهن شود بال پری ازلطف اندامش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love