کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویشخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش

بحر و کان را کف افسوس کند بی برگیگر به بازار برم گوهر یکدانه خویش

از شبیخون نسیم سحر ایمن می بودشمع می کرد اگر رحم به پروانه خویش

وقت آن خوش که درین دایره همچون پرگارازسویدای دل خویش کند دانه خویش

عمر چون باد به تعجیل ازان می گذردکه تو غافل کنی از کاه جدا دانه خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. باعث غفلت من شد سخن من صائبخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets