ز دل برون نرود چشم آشنا رویشسری به دامن مجنون نهاده آهویش

فکند از سر گردنکشان عالم خاککلاه عقل، تماشای طاق ابرویش

ز خواب حیرت، آیینه راکند بیداراگر چنین شود ازمی عرق فشان رویش

ز حال دل خبرم نیست، اینقدر دانمکه دست شانه نگارین برآمد ازمویش

ز خواب مرگ چو گل تازه روی برخیزنداگر به خاک شهیدان گذر کند بویش

که دیده نافه ز آهو دونده ترباشد؟که دیده زلف که باشد رساتر از بویش ؟

که آب می دهد از روی آتشینش چشم ؟اگر عرق نکند پرده داری رویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز بار دل کند آزاد سرو راصائبدر آن چمن که کند جلوه قد دلجویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring