نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویشبه اطلاع خدا صلح کن ز شهرت خویش

ز ارتکاب گنه نیست شرمگینان راخجالتی که مراهست ازعبادت خویش

دهان سایل اگر پرگهر کنم چو صدفچو ابر آب شوم ازقصور همت خویش

بهشت اگر ز در خانه ام گذار کندقدم برون نگذارم ز کنج خلوت خویش

درین جهان پرآشوب اگر حضوری هستازان کس است که قانع بودبه قسمت خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گرت هواست که فرمانروا شوی صائبمپیچ ازخط فرمان، سر اطاعت خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets