چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویشسرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش

اگر چه هست لبت بی نیاز از پرسشبپرس حال مرا گاهی از تغافل خویش

فتادگی است که پشتش نمی رسد به زمینبه خصم خویش سوارم من ازتحمل خویش

کمینه حکم شهنشاه عشق این حکم استکه گل پیاده رود در رکاب بلبل خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چه نعمتی است درین راه پرخطر صائبکه بسته ایم گران، توشه توکل خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love