بیم و امید در دل اهل جهان پر استهرجا که رنگ و بو ست بهار و خزان پر است

دندان ما ز خوردن نعمت تمام ریختما را همان ز شکوهٔ روزی دهان پر است

از چشم کور قطرهٔ اشکی است بی‌شمارگر ذره‌ای است مردمی از آسمان پر است

نان خسان به خشکی منت سرشته استزان لقمه الحذر که در او استخوان پر است

بلبل گلوی خویش عبث پاره می‌کندگوش گل از ترانهٔ آب روان پر است

با خامشان بود در و دیوار هم‌سخنچون بی‌زبان شوی همه‌جا هم‌زبان پر است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از فیض عشق روی زمین گوش تا به گوشاز گفت‌وگوی صائب آتش‌زبان پر است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring