با خلق آشتی کن و با خود به جنگ باشفیروز جنگِ معرکهٔ نام و ننگ باش

انجام بت‌پرست بود به ز خودپرستدر قید خود مباش و به قید فرنگ باش

خلق وسیع و رزق به یک کس نمی‌دهندخلق وسیع داری، گو رزق تنگ باش

چون ماهی‌ات مباد ز نرمی فرو برنددر کام خلق، ارهٔ پشت نهنگ باش

بر صلح و جنگ اهلِ جهان اعتماد نیستچون صلح می‌کنند مهیّای جنگ باش

از چشمه‌سار تیغ بشو دست و روی خویشدر آفتاب زرد خزان لاله‌رنگ باش

گر پشت پا به عالم صورت نمی‌زنیتا حشر در شکنجهٔ این کفش تنگ باش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب هزار بار ترا بیش گفته‌امبا خلق صلح کل کن و با خود به جنگ باش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets