میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش

هر نخل پرشکوفه درین باغ لیلیی استکز خیرگی فکنده به یک شاخ، چادرش

گلگل شده است پیکر سیمین بوستاناز بس که ابر تنگ کشیده است دربرش

جز نخل پرشکوفه ندارد جهان خاکچرخی که بر مراد بود سیر اخترش

گل آنچنان فریفته حسن خود شده استکز شبنم است آینه دایم برابرش

در فصل نوبهار، چمن بزم چیده ای استکز غنچه و گل است صراحی و ساغرش

بستان برات عیش ز دیوان نوبهاراکنون که از شکوفه گشوده است دفترش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چو لاله هر که بود کاسه سرنگونخالی نمی شود زمی لعل ساغرش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern