درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش

انجم به آفتاب شب تیره را رسانددارم امیدها به دل داغدار خویش

تا یک دل گرفته بود دربساط خاکچون تاک عقده ای نگشایم ز کار خویش

انصاف نیست گرد یتیمی شود غریبورنه شکستمی گهر آبدار خویش

از وقت تنگ،چون گل رعنا درین چمنیک کاسه کرده ایم خزان و بهار خویش

سنگ تمام درکف اطفال هم نماندآخر جنون ناقص ما کرد کارخویش

دارد مرا ز دولت بیدار بی نیازشمعی که دارم ازدل شب زنده دار خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چه فارغ است زبی برگی خزانمرغی که در قفس گذراند بهار خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring