تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویشچون گردباد محو کنم نقش پای خویش

مستغنی از بهارم وآسوده ازخزاندر دشت ساده دل بی مدعای خویش

خلوتگهم ز بکر معانی است پرزحورآماده است جنت من درسرای خویش

ازآب زندگی نکشم منت حیاتچون خضر،سبزم از سخن جانفزای خویش

رد و قبول خلق به یک سو نهاده امیکروی ویک جهت شده ام با خدای خویش

ساکن زآرمیدگی من بود زمینگردون ز جا رود چو درآیم زجای خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب مرا به باغ وبهار احتیاج نیستصد باغ دلگشاست مرا از نوای خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring