از جا نمی روم چو سپند از نوای خویشآتش زنم به محفل و باشم به جای خویش

زان مطرب بلندنوا در ترانه امچون نی نمی زنم نفسی بر هوای خویش

زان ساقی خودم که نیابم درین جهانمردی سزای باده مردآزمای خویش

چون نیست هیچ کس که به فریاد من رسدخود رقص می کنم چو سپند از نوای خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب من آن بلند نوایم که می زنمدربرگریز جوش بهار از نوای خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern