شد سرمه سویدای دل از نور جمالشای وای اگر تیغ کشد برق جلالش

چون مور، دل خام طمع بال برآوردتا شد زته زلف عیان دانه خالش

خط بر سر رعنایی شمشاد کشیده استهر چند که بیش از الفی نیست نهالش

چون آینه آن کس که ز صاحب نظران شددرکوچه و بازار بود صحبت حالش

در پوست نگنجد گل از اندیشه شادیغافل که شکرخند بود صبح زوالش

رنگین سخن آن به که بسازد به خموشیطاوس همان به که نبیند پروبالش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون بر سر گفتار رود خامه صائبدیوانه شود بوی گل از لطف مقالش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets