شوخی که مرا هست تمنای وصالشوحشی تر از آهوی رمیده است خیالش

چشم و دل من تشنه حسنی است که از لطفدر آینه و آب نیفتاده مثالش

هر چند که گیرنده بود خون شهیدانچون لاله بود داغدل از چهره آلش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گردید مه عید مرا ناخنه چشمتا چشم من افتاد به ابروی هلالش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets