آن لاله عذاری که منم داغ و کبابشاز خون جگر سوختگان است شرابش

بیهوشیش از کاوش دل باز نداردچشمی که بود شوخ چو مژگان رگ خوابش

این لنگر تمکین که به خود حسن سپرده استمشکل که کند حلقه خط پا به رکابش

از خانه به بازار صبوحی زده آیدحسنی که زآیینه بود عالم آبش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چشمی که شود صیقلی باده روشناز خشت سر خم بود آماده کتابش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern