بس که چون برگ خزان دیده پریشان حالمسایه خود را به زمین می کشد از دنبالم

جگر پاره ولی نعمت سی روز من استنکند دغدغه رزق پریشان حالم

کیست جز آینه و آب درین قحط آبادکه کند گریه به روز سفر از دنبالم

هر که را درد دلی هست به من شرح دهدهر که را بار گرانی است منش حمالم

گه به خاکم کشد و گاه به خون غلطاندچون پر تیره و بال تن من شد بالم

گریه سنگدل از بس که فشرده است مراخار در دیده آیینه زند تمثالم

باده صاف بود آینه طوطی مندر حریمی که لب جام نباشد لالم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آب در دیده آتش ز ترحم گرددصائب آن شمع اگر شعله زند در بالم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern