نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را

در دلِ دریا به ساحل می‌تواند پشت دادهر که گیرد وقتِ طوفان دامنِ تسلیم را

گر کُنی دل را چو سرو آزاد از فکرِ بهشتزیرِ پای خویش بینی کوثر و تَسنیم را

کشتی طوفانی از ساحل ندارد شکوه‌اینیست دلگیری ز مُلکِ فقر ابراهیم را

گر به امر حق ترا اعضا شود فرمان‌پذیربهْ که چون شاهان کنی تسخیر هفت اقلیم را

وای بر کوتاه‌بینانی که می‌دانند حقبا هزاران خطِ باطل، صفحهٔ تقویم را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست صائب سرو را فکرِ خزان و نوبهاردر دلِ آزاده ره نبود امید و بیم را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring