می ز شرم لب می آشامشعرق شرم گشت درجامش

خال دلکشترست یا زلفش ؟دانه گیراترست یا دامش ؟

در دل آفتاب،خون ز شفقمی کند بوسه لب بامش

من که بودم ز پسته یکدل تردو دلم کرد چشم بادامش

آن که روزم چو پشت آینه کردمی توان دید رو دراندامش

عشق خونخوار خلوتی داردکه بود چشم شیر گلجامش

می توان خواند همچو آب روانازعقیق سرشک من نامش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می کند وحشت از جهان ،صائبدل هر کس که می شود رامش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love