هرکه بیند به چشم بیمارشمی شود درزمان پرستارش

توبه را می کند خراباتیلب میگون و چشم خمارش

زندگانی به خضر بخشیده استآب حیوان ز شرم گفتارش

صبح عیدست در دل شب قدردرشبستان زلف، رخسارش

مغز دراستخوان شود شیرینچون بخندد لب شکر بارش

سنگ برسینه می زند از کوهکبک درروزگار رفتارش

صلح داده است آب و آتش راآتش آبدار رخسارش

تاب نگذاشتند در دلهاخط مشکین و زلف طرارش

خون به دلهای عاشقان کردنمی چکد چون عرق ز رخسارش

خار دیوار می شود مژه اشهرکه آید به سیر گلزارش

در ترازو به جای سنگ نهدیوسف مصر را خریدارش

لرزش زلف یار بیجا نیستشیشه صد دل است دربارش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قامت اوست سر خط صائبچون نگردد بلند گفتارش ؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love