عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟موج دریا دیده را از شورش طوفان چه باک ؟

کشتی بی ناخدا رابادبان لطف خداستموج ازخود رفته را ز بحر بی پایان چه باک ؟

سد راه عشق نتواند شدن تدبیر عقلسیل بی زنهار رااز تنگی میدان چه باک ؟

نیست وحشت ازغبار تن دل آگاه راپرتو خورشید را از خانه ویران چه باک ؟

نیست درکنعان زیوسف دور بوی پیرهنروح بالا دست را از عالم امکان چه باک ؟

پاکدامانی است باغ دلگشا آزاده رایوسف بیجرم را از تنگی زندان چه باک ؟

فارغند از خصمی اختر ملایم طینتانمیوه فردوس را از تیری دندان چه باک ؟

از محک پروا ندارد نقره کامل عیارخود حسابان رازروز محشر ودیوان چه باک ؟

می کند رسوا ترازو جنس ناسنجیده رامردم سنجیده را ازشکوه در حشر از میزان چه باک ؟

نیست گردون منفعل از تلخکامیهای خلقمیزبان سفله را از شکوه مهمان چه باک ؟

رو نمی تابد ز حرص ازنان سوزن دار، سگدیده های نرم را از تیزی دربان چه باک ؟

شمع می لرزد به جان خویش از بیمایگیشعله پرمایه را ز افشاندن دامان چه باک؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سرو ازبیمهری باد خزان آسوده استصائب آزاده را از سردی دوران چه باک ؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate