دوام نیست چو ایام گل جوانی راشتاب خنده برق است شادمانی را

مکن به لهو و لعب صرف، نوجوانی رابه خاک شوره مریز آب زندگانی را

به کلفتی که ز دوران رسد گرفته مباشکه گردباد سبک می برد گرانی را

به پایداری غم نیست روزگار نشاطشتاب خنده برق است شادمانی را

توان ز آینه جبهه سکندر دیدسیاه کاسگی آب زندگانی را

اگر چه قامت خم کرد طاق نسیانمچنان نشد که فرامش کنم جوانی را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قرار در تن خاکی مجو ز جان صائبحضور، پا بر رکاب است کاروانی را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate