چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مراگر شوم آب، ازین خاک گذر نیست مرا

خاکساری است مرا روشنی دیده و دلشکوه از گرد یتیمی چو گهر نیست مرا

سنگ طفلان چه کند با دل دیوانه من؟کبک مستم، غمی از کوه و کمر نیست مرا

می توان کرد به تسلیم شکر حنظل رانتوان تلخ نشستن که شکر نیست مرا

چون سپر، موجه شمشیر به هم پیوسته استدر مصافی که به جز سینه سپر نیست مرا

از قبول نظر عشق شود عیب هنرورنه جز بی هنری هیچ هنر نیست مرا

منم آن نخل خزان دیده کز اسباب جهانهیچ دربار به جز برگ سفر نیست مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چه حضورست که در پرده غم صائب نیست؟با غم عشق تمنای دگر نیست مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love