گر چنین شویَد غبار زهد از دل باده‌امبادبان کشتی می می‌شود سجاده‌ام

چون نگردد آب در چشم جهان از دیدنماز یتیمی در غریبی چون گهر افتاده‌ام

عالم قسمت ندارد سیر چشمی همچو منقانع از خرمن به برگ کاه چون بیجاده‌ام

شسته‌ام دست از لباس زود سیر نوبهارهمچو سرواز برگریز نیستی آزاده‌ام

باطنم از جوهر ذاتی است پر نقش و نگارگرچه چون آیینه در ظاهر زمین ساده‌ام

نیست ناخن گیر دل‌های عزیزان ورنه منناوک خارا شکافم این چنین کاستاده‌ام

زردرویی می‌کشم چون نی ز همراهان خویشمن که از ذوق سفر هرگز کمر نگشاده‌ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عاجزم در عقده دل گرچه صائب بارهاعقده سر در گم افلاک را بگشاده‌ام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets