من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستمبی محبت کافرم گر یک زمان می زیستم

زنده از یاد حقم من ورنه در این خاکدانصد کفن پوسانده بودم گر به جان می زیستم

مرگ بر من زندگانی راگواراکرده بوددربهاران من به امید خزان می زیستم

گر نمی شد پرده چشم جهان بین بیخودیمن چسان در وحشت آباد جهان می زیستم

حاصلم از زندگی چون شمع اشک وآه بودمن درین محفل برای دیگران می زیستم

خنده می آمد مرا چون گل بر اوضاع جهانبا لب خندان اگر در گلستان می زیستم

بر سمندر آتش سوزان بود آب حیاتمن به دوزخ در بهشت جاودان می زیستم

گر ز کاوش خانه خود می رسانیدم به آبچون خضر من هم به عمر جاودان می زیستم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ماهی بی آب در خشکی چشان غلطد به خاکدور ازان جان جهان صائب چنان می زیستم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring