از دل گم گشته خود گر نشان می یافتمیوسف خود را میان کاروان می یافتم

چشم من از نقش تا بر خامه نقاش بودبرگ عیش نوبهاران از خزان می یافتم

می توانستم به گرد خود حصاری ساختنخاکساری همچو خود گردرجهان می یافتم

رشته پرواز من تا در کف تسلیم بوددر قفس دایم حضور آشیان می یافتم

بلبلان چون برگ گل از آشیان می ریختندرخصت یک ناله گر از باغبان می یافتم

روزاول کاش خود را راست می کردم چو تیرتا خلاصی از کشاکش چون کمان می یافتم

این زمان در کعبه چون سنگ نشانم بیخبرمن که فیض کعبه از سنگ نشان می یافتم

این زمان بیداریم خواب است، ورنه پیش ازیندولت بیدار در خواب گران می یافتم

ناله تنهایی من باغ را دیوانه کردآه اگر هم ناله ای در بوستان می یافتم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر نمی شد تنگ صائب خلق من ازروزگارهم درین عالم بهشت جاودان می یافتم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring