جامه ای می خواست دل بر قامت رعنای زخمآخر آمد ناوک اوراست بر بالای زخم

در حریم سینه ام هر جا نفس پا می نهدکاروان زخم افتاده است بر بالای زخم

خنده بیدردی است در آیین ماتم دوستانمی کشد آخر مرا این خنده بیجای زخم

غیر حرف شکوه مرهم نیارد بر زبانناوک او اگر زند انگشت بر لبهای زخم

می شود بر دست من هر داغ گردابی ز خونآستین هر گه کشم بر چشم خونپالای زخم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گشته ام صائب خلاص از دستبرد بیغمیتا کشیده تیغ او بر سینه ام طغرای زخم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets