داده ام دست ارادت با حنای لای خمپای رفتن نیست از میخانه ام چون پای خم

بیت معمور خرابات است یارب کم مبادتا قیامت خشتی از بنیاد پا بر جای خم

همت ساقی دو چندانم شراب لعل دادگوهر عقلم اگر پامال شد در پای خم

با بزرگان یک طرف افتادن از عقل است دورمحتسب بیجاکمر بسته است در ایذای خم

تنگ ظرفی را چو مینا بر کنار طاق نهکوه تمکین شو که در میخانه گیری جای خم

سر به گردون در نمی آرم زاستغنای عشقهمت دریاکشان را کی بود پروای خم

می توان از صورت هرکس به معنی راه بردجوهر می را توان دریافت از سیمای خم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چند صائب همچو ساغر هرزه پروازی کنممدتی قصد اقامت می کنم در پای خم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern