هر که می آید به ملک هستی از کوی عدمباز می گردد به جان بی نفس سوی عدم

هرکه می داند چه آشوب است درملک وجودبی تامل برندارد سر ز زانوی عدم

هست در میزان هستی راه ورسم امتیازخاک وزرباشد برابر درترازوی عدم

هرکه رفت آنجا ز فکر باز گشت آسوده شددلنشین افتاده است از بس سر کوی عدم

سجده شکرش به دامان قیامت می کشدهر که را محراب گردد طاق ابروی عدم

تا بیفتی از نفس چون دیده قربانیانرو مکن زنهار رد آیینه روی عدم

نیست در ملک پرآشوب وجود آسودگیچون نفس ازپای منشین در تکاپوی عدم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خاک می مالد به لب صائب ز بیم چشم زخمورنه سیراب است از آب زندگی جوی عدم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love