رخت ازین دنیای پر وحشت به یک سومی کشمخویش را در گوشه آن چشم جادو می کشم

می کند موج سرابش کار تیغ آبداردر بیابانی که من گردن چو آهو می کشم

تا مگر مغزم به بوی آشنایی برخوردعمرها شد چون صبا در گلستان بو می کشم

کوسر فردی که از عالم سبکبارم کندکز دو سر دایم گرانی چون ترازو می کشم

تا شنیدم می شود از شکر، نعمتها زیادهر که رو گردان شد از من دست بررو می کشم

پیش ازین آهو به چشمم اعتبار سگ نداشتاین زمان نازسگ لیلی ز آهو می کشم

نیست تاب باز منت سرو آزاد مرادست بر دل می نهم، پا زین لب جو می کشم

از دل بی دست و پای خویش می گیرم خبردست اگر گاهی به زلف و کاکل او می کشم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چشم اگر افتد به مهر خامشی صائب مراحرف ازوبی پرده چون چشم سخنگومی کشم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love