ای دل اینجا کوی جانان است از جان دم مزناز دل و جان جهان در پیش جانان دم مزن

گر تو مرد درد اویی هیچ از درمان مگودرد او را بِه ز درمان دان ز درمان دم مزن

کفر و ایمان را به اهل کفر و ایمان واگذارباش مستغرق درو از کفر و ایمان دم مزن

لب بدوز از گفت و گو چون نیست وقت گفتگویجای حیران است در وی باش حیران دم مزن

چون یقین آید رها کن قصه شک و گمانچون عیان بنمود رخ دیگر ز برهان دم مزن

قصه ی کوران به پیش مردم بینا مگویبیش ازین در پیش بینایان ز کوران دم مزن

علم بی دینان رها کن جهل و حکمت را مجویاز خیالات و ظُنونِ اهل یونان دم مزن

آب حَیوان را گر انسانی ، بِحَیوان کن رهاپیش دریای حیات از آب حَیوان دم مزن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. وصل و هجران نیست اِلّا وصفِ خاص عاشقانمَغربی! گر عارفی از وصل و هجران دم مزن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love