شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون راموج بال و پر رفتار شود جیحون را

گل ابری چه قدر آب ز دریا گیرد؟نکند دیده سبکبار دل پر خون را

گوشه عافیتی صافدلان را کافی استخم خالی است بس از میکده افلاطون را

سرو را باری اگر هست، همین بار دل استبرگ عیش از کف افسوس بود موزون را

تشنه را موج ز کوثر نکند رو گردانعاشق از خط نکند ترک، لب میگون را

ناگواری ز بخیلان نبرد بیرون مرگتا قیامت نکند هضم، زمین قارون را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. باده من بود از خون دل خود صائبسنگ اطفال بود نقل، من مجنون را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love