تندی خوی ضرورست سخن آیین راکه بنوشند به تلخی، می لب شیرین را

بلبلانی که نظر بر رخ گل وا کردندچه شناسند قماش سخن رنگین را

برد و بر طاق فراموشی جاوید گذاشتتیشه صافدلم آینه شیرین را

کیست از عهده این وام سبکبار شود؟گر نبخشد به کسی دختر رز کابین را

دست در دامن می زن که رسانید به چرخنسبت سلسله تاک، سر پروین را

عشق اندیشه ندارد ز نگهبانی عقلدزد خاموش کند شمع سر بالین را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دل صائب چه غم از نیش ملامت دارد؟نیست اندیشه ای از خار، کف گلچین را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love