گر به گلزار بری آن رخ افروخته راگل به بلبل نگذارد جگرسوخته را

هر که پوشد ز جهان چشم، نماند بی رزقطعمه از دست بود باز نظر دوخته را

نکند چرخ تعدی به جگرسوختگانسرمه در کار نباشد نفس سوخته را

منت زلف مکش دل چو گرفتار تو شدرشته حاجت نبود طایر آموخته را

نیست حاجت شب پروانه ما را به چراغشمع از خود بود این بال و پر افروخته را

دلت ای غنچه محال است سبکبار شودتا نریزی ز بغل این زر اندوخته را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ایمن از زخم زبان شد ز خموشی صائبنیست اندیشه ز سوزن دهن دوخته را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring