هردم از شوق عدم ناله و فریاد زنمنه حبابم که گره بیهده بر باد زنم

جوهر ذاتی من موجه دریای بقاستپیچ و خم چند درین بیضه فولاد زنم؟

نعل من پیش محیط است در آتش چون سیلتا به دریا نرسم ناله و فریاد زنم

این قیامت که من از هستی ناقص دیدمنیست ممکن که به محشر در ایجاد زنم

چه گشادم ز جنون شد که خردمند شوم؟از خرابات چه دیدم که به آباد زنم؟

چهره ساخته ماه دلم کرد سیاهمی روم صیقلش از حسن خداداد زنم

چون کسی نیست که باری ز دلم برداردچون جرس چند درین قافله فریاد زنم؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب این زمزمه ها از سر بیدردی نیستکه صلا از نفس گرم به صیاد زنم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets